Mezar taşlarını okumak unutkanlık yapar derler, derler de kendime dinletemem, okurum çünkü ancak o an kulaklığımı çıkarabiliyorum, düşünebildiğimi hatırlıyorum, hayali senaryolar yazıyorum, sonları birbirinin aynı olan senaryolar.
Hayal edemez olmuşum bu aralar, yaşanmışları dahi garipsiyorum. Osmanlıca yazıyor bu merhumun mezar taşı.Bana ütopik geliyor Osmanlıca yazılan zamanlar. Çünkü ben her şeyden haberdar olduğumu ve eskimeyeceğimi sanıyorum "o vakitte de insan mı yaşarmış yahu!" minvalinde kendim de şaşırdığım cümleler kuruyorum.
Zaman geçer ama eskimez derdim kendime o bile eskir.
Ne yaşamış olabilir ki bu insan?
Güzel bir çocukluk? hmm, belki
Fakirlik? Vaktin şartlarını düşününce mantıklı
Sevda? Elbette mümkün, insan sever çünkü. Belki de sevmemiştir gudubet bir karısı vardır adamın ya da yoktur karısı. Kız istemek gibi aksiyon dolu olaylara bile girişmiş olabilir merhum.
İş? Esnaf olabilir, işçi ya da hoca bilemem ki. Neyse burayı kısa keseceğim.
Dikkatimi ne çekti biliyor musun? 3 günün birinde geçiyorum önünden ziyaretçisini görmedim henüz merhumun. Bir zaman sonra benim adımı hatırlayanın olmayacağı gibi bu adamı da hatırlayan yok işte.
Merhumun arkasından atıp tutuyorum diye kızıyorsunuz değil mi? Yok canım olur mu sadece somut düşünebilmek adına örnektir o, eksik olmasın.
Buraya kadarı bayat bir kurguydu değil mi?
-Ehh
Öyleyse net bir şey söyleyeyim: bu adam ölü, edebiyattan anlamadığım ne kadar bariz lafı dolandırmadım fazla; ölü dedim çünkü adam ölü. Cidden bak, tam önümde duruyor. Burası düşünmeye değer bir konu her seyahatin sonu burada bitiyor, aslında bitmiyor lan, o da tramvaydaki bayanın her seferinde dediği gibi 'aktarma noktası.' Pasomuzu bastık bir iki durak ilerledik. Yolculuk sırasında bazı arkadaşlar eşsiz manzaralar görüyor bazısının gözleri kapalı. Ah bir açabilsem o uyku dolu gözleri de yağmuru da ormanı da cam kenarından izlesem, okusam, yazsam.
Bir de iyi dilekte bulunayım dostum, iyi yolculuklar!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder